OPROEP VOOR FILMS – Kinolatino 2027
Het Kinolatino Filmfestival accepteert nu inzendingen voor de 5e editie, die plaatsvindt van 20 tot en met 28 maart 2027 in Brussel en diverse steden in België.
Aanmeldingen moeten vóór 30 september 2026 worden ingediend via amigues@kinolatino.be of via https://filmfreeway.com/Kinolatino
Het festivalprogramma omvat een selectie films die meedingen naar verschillende prijzen. Speelfilms, korte films, fictiefilms, documentaires, hybride films en animatiefilms komen allemaal in aanmerking. Het programma omvat ook culturele, feestelijke en educatieve activiteiten, evenals ontmoetingen en inleidende seminars over Latijns-Amerikaanse cinema.
KINOLATINO presenteert het werk van filmmakers die de meest innovatieve filmstromingen met betrekking tot Latijns-Amerika vertegenwoordigen in verschillende steden in België. De geselecteerde films weerspiegelen de realiteit van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, de aspiraties van de bevolking en de thema’s die we willen verkennen door middel van de betrokkenheid en originele visie van de filmmakers. We hopen op deze manier bij te dragen aan de internationale distributie van de belangrijkste producties in deze filmindustrie.
GRATIS REGISTRATIE
Om in aanmerking te komen, mag een film niet eerder in Brussel zijn vertoond. Regisseurs uit Latijns-Amerika en andere landen kunnen hun fictie- en documentairefilms inzenden die tussen 2025 en 2026 zijn geproduceerd. Inzendingen moeten een downloadlink en wachtwoord bevatten.
Indien de film niet in de originele taal is, moet de ingezonden kopie Franse of Engelse ondertitels bevatten. De aanvraag moet vergezeld gaan van een digitaal bestand van de filmposter in hoge resolutie, evenals een technisch overzicht met daarin: de originele titel van de film, de volledige naam van de regisseur, het land en jaar van productie, de speelduur van de film, het distributiemedium, de taal van de film, de naam van de cameraman, de naam van de geluidstechnicus, de naam van de editor, de naam van de originele muziek, de cast, de namen van de producenten, de naam van de productiemaatschappij en de contactgegevens van coproductie- en verkoopmaatschappijen.
Deelnemers stemmen ermee in het festival het recht te verlenen hun ingediende materiaal (afbeeldingen, foto’s, teksten, trailers, enz.) te gebruiken en de bijbehorende fotocredits te vermelden. Ze machtigen het festival tevens om dit materiaal kosteloos te gebruiken in al haar communicatiematerialen, zowel fysiek als digitaal (website, sociale media, persconferenties, catalogus, flyers, video’s, enz.).
Dien uw films kosteloos in vóór 30 september 2026 door de vereiste informatie te sturen naar amigues@kinolatino.be of via https://filmfreeway.com/Kinolatino
Bekijk de regels hier
CALL FOR FILMS – Kinolatino 2027
The Kinolatino Film Festival is now accepting submissions for its 5th edition, which will take place from March 20 to 28, 2027, in Brussels and various cities across Belgium.
Applications must be submitted by September 30, 2026, to amigues@kinolatino.be or via https://filmfreeway.com/Kinolatino
The festival program features a selection of films competing for various awards. Feature films, short films, fiction, documentaries, hybrid films, and animated films are all eligible. The program also includes cultural, festive, and educational activities, as well as meetings and introductory seminars on Latin American cinema. KINOLATINO showcases the work of filmmakers representing the most innovative cinematic movements related to Latin America in various cities throughout Belgium. The selected films reflect the reality of Latin America and the Caribbean, the aspirations of its people, and the themes we wish to explore through the filmmakers’ commitment and original vision. We hope in this way to contribute to the international distribution of the most important productions in this film industry.
FREE REGISTRATION
To be eligible, a film must not have been screened in Brussels prior to the festival dates. Latin American and non-Latin American directors may submit their fiction and documentary films produced between 2025 and 2026. Submissions must include a download link and password.
If the film is not in its original language, the submitted copy must include French or English subtitles. The application must be accompanied by a high-resolution digital file of the poster, as well as a technical sheet including: the film’s original title, the director’s full name, the country and year of production, the film’s running time, the distribution medium, the film’s language, the name of the director of photography, the name of the sound engineer, the name of the editor, the name of the original score, the cast, the names of the producers, the name of the production company, and the contact information for co-production and sales companies.
Participants agree to grant the festival the rights to use their submitted materials (images, photos, texts, trailers, etc.) and to include the corresponding photo credits. They also authorize the festival to use these materials free of charge in all its communication materials, both physical and digital (website, social media, press conferences, catalog, flyers, videos, etc.).
Submit your films free of charge before September 30, 2026, by sending the required information to amigues@kinolatino.be or via https://filmfreeway.com/Kinolatino
See the rules here
De slotceremonie van de vierde editie van het Kinolatino-festival vond plaats op 28 maart 2026 in het Cinéma Palace, dat tot de laatste stoel bezet was! Na de welkomstwoorden van het organisatiecomité, een toespraak van Ahmed Laaouej, Brussels minister van Lokale Overheden en Sociale Zaken & minister-voorzitter van de COCOF ter ondersteuning van het festival, de trekking van de winnaars van de vliegtickets van Air Europa en Turkish Airlines, de uitreiking van de prijzen door de jury voor korte en lange films… werd de slotfilm vertoond: Araya, van Margot Benaceraf.
De jury voor korte films (Véronique Vercheval, Mehdi Kassou en Sergio Guataquira) kende de prijs voor beste korte film toe aan Agua Fría en een eervolle vermelding aan Como si la tierra se las hubiera tragado. Laatstgenoemde film, harder en directer, met een duidelijke aanpak, behandelt geweld tegen vrouwen in Mexico, femicides en verdwijningen. De zware, beklijvende sfeer, de sprongen in de tijd en de weergave van een ernstige en weinig bekende situatie boeiden de jury. In tegenstelling tot Agua Fría kozen de regisseurs echter voor lichtheid, kleur en fantasie, voortdurend balancerend tussen realiteit en fictie, en spelend met onze zintuigen in een diep menselijke en verontrustende film. Afstand en scheiding zijn steeds terugkerende thema’s, evenals de droom van hereniging. De kinderen, van dichtbij gefilmd, medeplichtig en vrij, trekken ons mee in hun verleidelijke, vriendelijke en vrolijke wereld dankzij een zeer gecontroleerde close-up van de betrokken acteurs.
Hier volgen de openingswoorden van de jury voor speelfilms (Mohanad Yaqubi, Flavia Biurrun en Wouter Hessels): We zijn dankbaar dat we deze week de gelegenheid hebben gehad om hier bij jullie te zijn en al deze films te ontdekken. Twaalf films uit heel Latijns-Amerika, elk met een eigen wereld, een eigen urgentie, een eigen kijk op de wereld en de cinema. We zijn diep onder de indruk van de liefde, zorg, creativiteit en toewijding die in zoveel van deze films aanwezig zijn. Deze selectie was niet altijd gemakkelijk, in een context die wordt gedomineerd door talrijke politieke, sociale en economische uitdagingen – en toch brengen deze films ons dichter bij het culturele hart en de natuurlijke schoonheid van hun samenlevingen en gemeenschappen, van het persoonlijke naar het collectieve. We hebben diep respect voor iedereen die deze films heeft gemaakt en zijn ervan overtuigd dat de verhalen die hier verteld worden het verdienen om breed gezien en lang herinnerd te worden. Dank jullie wel voor deze rijke en ontroerende reis.
Hier zijn de winnaars:
De volgende prijzen eren films die ons diep hebben geraakt – in hart en ziel – door hun inhoud en vorm, terwijl ze trouw blijven aan hun filmische erfgoed en de homogenisering van formats die door de mainstream cinema en de markt worden opgelegd, ter discussie stellen.
Eervolle vermelding
We willen allereerst een eervolle vermelding geven aan een ontroerende en ronduit essentiële film: RUNA SIMI – een film gemaakt met immense liefde voor een taal, een cultuur en een familie. Een film die ook hoop uitstraalt, in een tijd waarin we die zo hard nodig hebben.
Juryprijs
We willen de Juryprijs toekennen aan een betoverende film: AL OESTE EN ZAPATA – een film die je onderdompelt in zijn wereld en je daar vasthoudt. Verrassend, meeslepend en formeel gedurfd, put de film uit de tradities van de Cubaanse filmgeschiedenis, terwijl hij diep verbonden blijft met de mensen die centraal staan. Het is een liefdesverhaal – liefde voor deze familie en liefde voor de cinema.
Grote Prijs
We willen deze prijs toekennen aan een film die met intentie, liefde en meesterschap is gemaakt – een film waarin formele precisie en emotionele waarheid nooit met elkaar in conflict zijn, maar altijd in dialoog, waar schoonheid het verhaal dient. LA HIJA CÓNDOR is het intieme verhaal van de strijd van twee vrouwen en van de strijd van een gemeenschap, die universeel resoneert. Een teder en ontroerend portret van zelfontdekking, de grootsheid van zelfverwerkelijking en de roep van thuis, van iemands wortels en erfgoed. Als Jorge Sanjinés ons het bloed van de condor gaf met Yawar Mallku, wat is er dan een betere manier om zijn werk te eren dan met een film die erdoor geïnspireerd is?
Overzicht van de prijzen:
Prijs voor korte film: Agua Fría
Eervolle vermelding: How the tier se las hubiera tragado & Servicio necrológico para usted
Grote prijs : La Hija Cóndor
Juryprijs: Al Oeste, en Zapata
Eervolle vermelding: Runa Simi
In de programmering van de korte films van dit jaar heeft zich geleidelijk een duidelijke rode draad afgetekend: die van het verlies, het vertrek, in al zijn verschillende vormen.
Wat vertelt de film over deze vele “vertrekken” ?
We beginnen met Cœur bleu van Samuel Suffren, waarin de vraag rijst: hoe zwaar weegt dit voor degenen die achterblijven? De last van het wachten op een telefoontje, een bezoek, een teken van degene die is vertrokken. Tussen symboliek en dromerige beelden neemt Samuel ons mee door gevoelens die doordrongen zijn van nostalgie. En temidden van deze beelden klinkt een bevestiging: « Op een dag zal de zon schijnen op Haïti ».
Astronauta volgt het dagelijks leven van een houthakker, Audely, en hekelt via een vader-dochterrelatie het seksisme dat in de samenleving als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Een poging om de onschuld en de kinderdromen te behouden tegenover de hardheid van de jungle, een analogie voor de samenleving.
Como si la tierra se las hubiera tragado confronteert ons, op een rauwe en diep realistische manier, ondanks het animatieformaat, met de situatie van veel vrouwen in Mexico en Latijns-Amerika: degenen die de « verdwenenen » worden genoemd, maar die in werkelijkheid slachtoffers zijn van feminicide. Geweld dat wordt gepleegd door een patriarchaal systeem en door de staat die hen juist had moeten beschermen.
Met Samba infinito zetten we onze verkenning van het verlies voort via de herinnering, met dat Portugese woord dat zo treffend de leegte beschrijft die een vertrek achterlaat: saudade. Door middel van poëzie, met de stad als vertelinstrument en de enscenering als speelterrein, roept deze film een emotie op die verder gaat dan het gemis: vasthouden aan de schoonheid, aan de herinnering, aan de blijvende aanwezigheid van wat er niet meer is.
Servicio necrológico para usted biedt ons een moment van ademhaling, door ons kennis te laten maken met het beroep van twee thanatopracteurs, die met luchtigheid en humor over hun dagelijks leven vertellen, ondanks het taboe dat ons allemaal bezighoudt: de dood.
Agua fría neemt ons mee in de ervaring van verlies vanuit het perspectief van kinderen: het verlies van een vriendschap, het vertrek van iemand die het land moest verlaten. Opgroeien in de versnippering die migratie achterlaat, en leren om met verbeeldingskracht en veerkracht het hoofd te bieden aan tegenslag.
Ten slotte plaatst Toda la vida para siempre ons aan de kant van degenen die vertrekken, degenen die proberen een beter leven op te bouwen, voor zichzelf en voor hun families, en sluit dit programma af zoals het begon: door middel van dromen.
We nodigen u dan ook uit om 107 minuten lang met ons mee te gaan op ontdekkingstocht naar de verhalen die deze filmmakers ons komen vertellen.
Maria Hermosillo Silva, lid van de selectiecommissie van Kinolatino.
Voor de vierde editie presenteert Kinolatino een selectie van 12 speelfilms en 7 korte films in competitie.
De jury voor speelfilms
Mohanad Yaqubi is regisseur en producent. Hij is een van de oprichters van Idioms Film in Ramallah (2004), dat tot doel heeft de productie van onafhankelijke films in Palestina te bevorderen en de toegang tot de internationale markt te vergemakkelijken. Hij is lid van het onderzoeks- en conserveringscollectief Subversive Films, en medeoprichter van het Palestine Film Institute, dat zich richt op de ondersteuning, promotie en het behoud van de Palestijnse film. Sinds 2017 is hij docent en onderzoeker aan de KASK School of the Arts in Gent.
Mohanad Yaqubi heeft verschillende films geregisseerd en geproduceerd – zowel fictie als documentaires – die op talrijke festivals zijn vertoond. Hij produceerde « Infiltrés » van Khaled Jarrar en « Though I Know the River Is Dry » van Omar R. Hamilton (vertoond op PFC’E in 2013 en 2014). In 2013 produceerde hij « Suspended time », een anthologie geregisseerd door 9 filmmakers, die reflecteert op de 20 jaar die volgden op de ondertekening van de Oslo-vredesakkoorden. Zijn werk onderzoekt politiek, esthetiek en cinema, waarbij hij onvolledige archieven beschouwt als een middel om levende herinneringen met elkaar te verbinden. Zijn eerste speelfilm, « Off Frame AKA Revolution Until Victory » (2016), ging in première op het Toronto International Film Festival, de Berlinale, Cinéma du réel, het Dubai International Film Festival en Carthage, naast talrijke andere premières en internationale vertoningen. Zijn tweede speelfilm, « R21 AKA Restoring Solidarity » (2022), ging in première op onder meer Documenta 15, het IDFA, het Marrakesh FF, True/False en het Melbourne IFF.
Flavia Biurrun is een Belgisch-Uruguayaanse filmproducent. Ze heeft een bachelordiploma in audiovisuele communicatie behaald aan de Universiteit van Montevideo, waar ze ook economie heeft gestudeerd. Ze is al haar hele leven gepassioneerd door film en haar eclectische loopbaan in communicatie, digitale marketing, economie, schrijven, acteren en casting heeft haar op natuurlijke wijze naar de productie geleid, waar creativiteit en management samenkomen. Momenteel is ze producent en medeverantwoordelijke voor ontwikkeling bij Saga Film. Ze is geboren in Uruguay en woont al meer dan tien jaar in België. Ze spreekt vloeiend Spaans, Engels en Frans. Flavia Biurrun is lid van de European Producers Club en het European Women’s Network. Ze is ook alumna van de Fulbright SUSI-programma’s van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, van EAVE Puentes en van de workshop ACE Producers Training Days NL.
Wouter Hessels doceert filmgeschiedenis, filmanalyse en Belgische film aan het RITCS (Koninklijk Instituut voor Theater, Film en Geluid) en aan het INSAS (Nationaal Hoger Instituut voor Podiumkunsten). Hij is tevens gastdocent aan de Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne. Hij werkt als onafhankelijk tentoonstellingscurator voor instellingen zoals de Cinémathèque française, de Cinematek, het kasteel van Gaasbeek en de Cineteca di Milano. Hij publiceert en geeft lezingen over film, kunst, politiek en onderwijs in het Nederlands, Frans, Engels en Italiaans. Hij treedt ook op als podiumdichter en cabaretier. Zijn sentimentele motto: « Leve het leven, de vriendschap, de liefde en alle kunsten… en houd ze levend met de nodige humor en zelfspot. »
De jury voor korte films
Véronique Vercheval, geboren in Charleroi in 1958, begon haar carrière als fotojournaliste bij het tijdschrift Voyelles. Ze voerde langdurige, documentaire- en sociologisch getinte onderzoeken uit. Zo was ze te zien aan de zijde van gedetineerden in de gevangenis van Lantin, gezondheidswerkers, fabrieksarbeidsters, vrachtwagenchauffeurs, straatwerkers… Ze geeft de voorkeur aan het serieformaat; ze gaat op zoek naar mensen en laat hen via haar beelden aan het woord. Haar blik is vooral gericht op het sociale en menselijke aspect. Haar talrijke reportages in Palestina sinds 2002 zijn daar een voorbeeld van.
Mehdi Kassou is oprichter en directeur van het burgerplatform ter ondersteuning van vluchtelingen. Maar hij is veel meer dan dat… in een vorig leven was hij communicatieprofessional bij een succesvol bedrijf, maar bovenal een veteraan van het Filmfestival van Mons. Vandaag de dag bouwt hij binnen het platform aan een media- en politieke kracht tegen het criminele immigratiebeleid en zet hij in op cultuur om de fantasieën, vooroordelen en stereotypen over migranten te overstijgen.
Sergio Guataquira Sarmiento werd in 1987 in Bogotá geboren. Niets wees erop dat hij voor de filmwereld bestemd was, maar toch verliet hij op 19-jarige leeftijd zijn land om naar Europa te vertrekken en schreef hij zich in aan de kunstacademie van Poitiers. Tijdens zijn studie raakte hij steeds meer betrokken bij de filmwereld en deed hij mee aan het toelatingsexamen voor het IAD in België. Tussen burlesk en trieste clown wil Sergio Guataquira Sarmiento het gevoel van verdriet, dat in de Latijns-Amerikaanse cultuur te vaak wordt onderdrukt, een ereplaats geven. Hij heeft kortfilms geregisseerd die op tal van festivals te zien waren, zoals « Pablo » (2017) en « Simón pleure » (2018). Zijn eerste speelfilm, « Adieu Sauvage », werd geselecteerd voor een vijftigtal festivals en won een dertigtal prijzen.
De Prijs
El Caminante is een bronzen beeld ontworpen door Frans Wuytack (91), een internationaal gerenommeerde Vlaamse kunstenaar en vredesactivist die in verschillende landen (met name in Venezuela) diverse rollen heeft vervuld: als arbeider, priester, rebel en beeldhouwer.
De jury zal dit werk toekennen aan de beste speelfilm, de publieksprijs, de beste korte film en de beste coproductie met Europa.
De documentaires die voor deze editie van Kinolatino zijn geselecteerd, getuigen van het vermogen van de regisseurs om de spanningen van de werkelijkheid scherp te observeren, elk met een unieke en diep menselijke blik. Deze films schommelen tussen het persoonlijke en het collectieve, tussen ontworteling en verbondenheid, tussen historisch geheugen en verlangen naar de toekomst.
Als selectiecomité vonden we het essentieel om de Latijns-Amerikaanse filmmakers in de diversiteit van hun visies te ondersteunen en het publiek een overzicht te bieden van de veelzijdigheid van de hedendaagse Latijns-Amerikaanse documentaire.
Al Oeste, en Zapata neemt ons mee naar de Cubaanse periferie en laat ons de context van het land ontdekken door de ervaringen van degenen die in de marge leven. Een meeslepend observatieverslag, gedragen door beelden van grote kracht.
Mama nodigt ons uit in de intimiteit van de regisseur, die we vergezellen in haar strijd tegen kanker. Een film die de pijn onder ogen ziet, doordrongen van weerstand en liefde.
Op basis van archiefmateriaal verkent Bajo las banderas, el sol nooit eerder vertoonde beelden van de dictatuur van Stroessner in Paraguay (1954-1989) en biedt een hedendaagse montage die cinema gebruikt als kritisch instrument voor het historische geheugen.
En el fin del mundo nodigt ons uit om Europa te bekijken door de ogen van een Latijns-Amerikaanse regisseur, in een documentaire die zich onderdompelt in de marginaliteit van Lissabon om de waardigheid te onthullen van degenen die vechten om te overleven.
Runa Simi neemt ons mee naar het Peruaanse altiplano en laat ons zijn hoofdpersoon vergezellen in zijn project om entertainmentfilms in het Quechua te vertalen. Een parcours vol obstakels, maar vol hoop en nederigheid.
De rijkdom van deze films ligt in het feit dat ze voor meerdere interpretaties vatbaar zijn en soms tegenstrijdige emoties oproepen. Door deze films bevestigt de documentairefilm zich als een ruimte waar de werkelijkheid zich niet opdringt, maar collectief wordt bekeken en bedacht.
De selectiecommissie
Commentaar bij elke film
Al Oeste, en Zapata
De film durft de sociale en politieke context van Cuba vanuit een buitenperspectief te benaderen. De beelden hebben een esthetische en politieke kracht die de kijker volledig onderdompelt in het dagelijks leven van de personages. De moerassen van Zapata kloppen in elk shot, op hetzelfde ritme als het verzet van de hoofdrolspelers. De camera observeert zonder te oordelen en geeft de kijker de tijd om zijn eigen interpretatie te vormen.
Mama
Een documentaire die indruk maakt door zijn benadering van filmen als een vorm van verzet tegen de pijn van kanker. De beelden verbergen de rauwheid van de werkelijkheid niet. Integendeel, ze creëren een ruimte waar pijn gedeeld kan worden. De film dringt door tot in de wond en geeft ons inzicht in de fysieke, sociale en psychologische gevolgen van de ziekte. Er wordt voortdurend zorg besteed aan de bewerking van de beelden en er wordt nauwlettend op gelet dat de gevoelens goed overkomen. Het is een zeer menselijke film over zorgzaamheid.
Bajo las banderas, el sol
Een intense reis door de recente geschiedenis van Paraguay via een film met archeologische gevoeligheid. De film vertrouwt volledig op archiefmateriaal en montage om het verleden te onderzoeken, waardoor we het vanuit het heden kunnen bekijken. Een reflectie over het beeld als instrument van macht en sociale controle, die het belang van cinema in de opbouw van het historisch geheugen van Latijns-Amerika bevestigt.
En el fin del mundo
Een documentaire die de marginaliteit van Lissabon observeert, belichaamd door de hoofdpersoon Cecilio. Sociale cinema in Europa, gedragen door de blik van een Latijns-Amerikaanse filmmaker, die ontroert door de manier waarop hij ondanks de bestaande sociale barrières een vertrouwensband met zijn personages opbouwt. De film beschrijft niet alleen een marginale levenswijze, maar gaat verder dan dat en erkent de gefilmde personen als volwaardige individuen. Zonder de hardheid van het straatleven te verdoezelen, vermijdt de documentaire zich daarin te verliezen. Hij blijft niet hangen bij het geweld of de drugs. Integendeel, hij toont ons de waardigheid van degenen die in de marge van de samenleving leven.
Runa Simi
Deze documentaire is ontroerend door de manier waarop hij een terugkerend thema in de Latijns-Amerikaanse documentairefilm behandelt – het behoud van inheemse talen – vanuit een uniek perspectief: toegang tot entertainment. Het project van de hoofdpersoon om de film The Lion King in het Quechua te vertalen om deze door te geven aan nieuwe generaties confronteert ons met de spanningen die vandaag de dag spelen rond het voortbestaan van een taal.
Deze poging om de taal te behouden door middel van entertainment resulteert in een film die getuigt van nederigheid en hoop. Een film die ons laat dromen en die daarom diep ontroerend is.
Het Kinolatino Festival lanceert zijn filmoproep voor de 4de editie, die zal plaatsvinden van 20 tot 28 maart 2026.
KINOLATINO presenteert in België het werk van filmmakers die representatief zijn voor de meest vernieuwende cinematografische tendensen in Latijns-Amerika. De geselecteerde films weerspiegelen de realiteit van Latijns-Amerika en de Caraïben, de aspiraties van de Latijns-Amerikaanse volkeren en de thema’s die we willen aansnijden dankzij het engagement en de originele visie van de filmmakers. Op deze manier hopen we bij te dragen aan de internationale distributie en verspreiding van de belangrijkste producties in deze cinematografie.
• Inzendingen zijn open tot 30 september 2025.
• Lees het reglement hier.
El Festival Kinolatino lanza su convocatoria de películas para su 4ª edición, que tendrá lugar del 20 al 28 de marzo de 2026.
KINOLATINO presenta en Bélgica la obra de cineastas representativos de las tendencias cinematográficas más innovadoras vinculadas a América Latina. Las películas seleccionadas reflejan la realidad de América Latina y el Caribe, las aspiraciones de sus pueblos y los temas que deseamos abordar a través del compromiso y la visión original de los cineastas. De este modo, esperamos contribuir a la distribución y circulación internacional de las producciones más significativas de esta cinematografía.
• Las inscripciones están abiertas hasta el 30 de septiembre de 2025.
• Lea el reglamento aquí.
O Festival Kinolatino está lançando sua convocatória de filmes para sua 4ª edição, que acontecerá de 20 a 28 de março de 2026.
O KINOLATINO apresenta na Bélgica o trabalho de cineastas que representam as tendências cinematográficas mais inovadoras ligadas à América Latina. Os filmes selecionados refletem a realidade da América Latina e do Caribe, as aspirações de seus povos e as questões que desejamos abordar por meio do compromisso e da visão original dos cineastas. Dessa forma, esperamos contribuir para a distribuição e circulação internacional das produções mais significativas dessa cinematografia.
• As inscrições estão abertas até 30 de setembro de 2025.
• Leia o regulamento aqui.
The Kinolatino Festival launches its call for films for its 4th edition, which will take place from March 20th to 28th, 2026.
KINOLATINO presents in Belgium the work of filmmakers representing the most innovative cinematographic trends related to Latin America. The films selected reflect the reality of Latin America and the Caribbean, the aspirations of its peoples and the issues we wish to address through the commitment and original vision of the filmmakers. In this way, we hope to contribute to the dissemination and international circulation of the most significant productions of this cinematography.
• Registration is open until September 30th, 2025.
• Rules and terms here.
SLUITINGSCEREMONIE FESTIVAL KINOLATINO 2025
De slotceremonie van de 3e editie van het Kinolatino 2025 Festival werd gehouden in de grote zaal van de Palace bioscoop. In een loterij won een lid van het publiek twee retourtickets naar een bestemming van haar keuze in Latijns-Amerika, dankzij de medewerking van de luchtvaartmaatschappij Air Europa. De winnares kreeg een warm applaus en sprak emotioneel haar wens uit om naar Uruguay te reizen…
De resultaten van de speelfilm- en korte filmcompetities werden al snel bekendgemaakt door de jury.
PRIJZEN
We feliciteren de winnaars, bedanken hen voor hun deelname aan het festival en zien hen graag terug op volgende edities!
De jury reikte de prijzen uit in de vorm van een bronzen beeldje, El Caminante, gemaakt door de Belgische (maar geadopteerde Latijns-Amerikaanse) beeldhouwer Frans Wuytack*.
De speelfilmjury bestaat uit : Karima Saïdi, Xavier Solano en Fabio Wuytack.
De kortfilmjury bestaat uit : Mohamed Ouachen, Cecilia Kuska en Etienne Minoungou.
SPEELFILMS
De KINOLATINO 2025 Grote Prijs werd toegekend aan OASIS door Colectivo MAFI – Felipe Morgado en Tamara Uribe – Chili.
De documentaire is een portret van het Chileense volk, dat zich bewust is van de dringende noodzaak om een grondwet te veranderen die is opgesteld ten tijde van Pinochet.
We hebben deze film gekozen omdat het het werk is van een collectief dat de grenzen van individuele kunst heeft overschreden om de kracht van gemeenschapswerk te laten zien.
De film is een indrukwekkend filmisch mozaïek.
De vaste camera is geen technisch hulpmiddel maar een narratieve kracht waarbij het kader de poort is naar een wereld in eeuwigdurende en onvoorspelbare verandering.
De KINOLATINO 2025 Juryprijs ging naar QUERIDO TRÓPICO van Ana Endara – Panama, Colombia
Het verhaal van twee vrouwen uit verschillende sociale klassen en generaties die, op een bepaald moment in hun leven, elkaars pad kruisen en samenwonen, waarbij hun geheimen een medeplichtigheid creëren die vervolgens verandert in empathie en intimiteit, getint met een rauw mysterie.
De Prijs voor Beste Coproductie 2025 ging naar LA PIEL EN PRIMAVERA van Yennifer Uribe Alzate – Colombia, Chili.
Deze film neemt ons mee in de wereld van een Latijns-Amerikaanse vrouw die het leven leidt van miljoenen alleenstaande Latijns-Amerikaanse vrouwen met kinderen in arbeiderswijken.
Een leven in de schaduw van de grote politieke of sociale discoursen, maar met een grote verbondenheid met de intieme natuurlijke kracht van elke persoon. Overleven is een daad van waardigheid.
KORTE FILMS
De Prijs voor de Beste Korte Film gaat naar OJALÁ PUDIERA DECIR LA VERDAD van Víctor Augusto Mendívil – Peru.
Het werk creëert een zeer sterke spanning rond de begrippen herinnering, waarheid en gerechtigheid: wie kan het verhaal vertellen, welke stemmen hebben legitimiteit, hoe worden verhalen opgebouwd in een multicultureel land als Peru, waar zelfs Spaans op verschillende manieren wordt gesproken, afhankelijk van afkomst?
Víctor Augusto werkt ook samen met het Argentijnse collectief Antes Muerto Cine, dat zich richt op het historisch geheugen.
In een heden dat wordt gekenmerkt door hyperconnectiviteit, sociale netwerken, kunstmatige intelligentie, nepnieuws en politieke leiders die zijn getransformeerd in reality-tv-personages, worden we opnieuw geconfronteerd met fundamentele twijfels over mensenrechten.
In een interview stelt de regisseur een belangrijke vraag: wie is de eigenaar van historische archieven, wanneer deze ook de intieme geschiedenis van onze eigen families bevatten?
Een Eervolle Vermelding werd toegekend aan HOY ES SIEMPRE TODAVIA van Martín Alvarez – Cuba.
Een diep menselijke film die ons confronteert met de stereotypen en vormen van invisibilisering waaronder ouderen lijden. Het herinnert ons aan de laatste jaren van de pandemie, toen de samenleving haar verantwoordelijkheid tegenover ouderen in twijfel begon te trekken – en zelfs opgaf.
Vanuit een subtiel, poëtisch en diep respectvol oogpunt biedt deze korte film ons ook een portret van het hedendaagse Cuba en nodigt hij ons uit om vanuit een ethisch oogpunt onze relatie met ouderen te heroverwegen.
Met dank aan Illari Pérez voor haar optreden in de film LA ASISTENTE van Pierre Llanos – Peru.
De prestatie van Illari Pérez, de jonge hoofdrolspeelster, heeft ons overtuigd met de precisie van haar gebaren en haar expressieve terughoudendheid. Ze belichaamt met grote waarheid de dagelijkse spanning die haar personage ervaart – een spanning die ook veel vrouwen in de regio ervaren – en ze doet dat met een kracht en aanwezigheid die een diepe indruk op ons achterliet.
Een woord van de jury: We willen alle regisseurs van de korte films in deze selectie hartelijk bedanken. Ze hebben ons ontroerd, uitgedaagd en opnieuw de kracht van film als een instrument van herinnering, aanklacht en gevoeligheid bevestigd. Alle gepresenteerde werken waren zeer relevant voor het thema en van uitstekende cinematografische kwaliteit. Deze korte films herinneren ons eraan dat we over de grenzen heen gemeenschappelijke uitdagingen blijven delen: de verdediging van het geheugen, waardigheid, zorg en rechtvaardigheid. En dat cinema een krachtig instrument blijft om naar onszelf te kijken, om ons andere mogelijke werelden voor te stellen en vooral om onszelf in vraag te blijven stellen.
Brussel, zaterdag 19 april 2025
* FRANS WUYTACK ging in 1966 als jonge priester naar Venezuela om in een arme wijk van Caracas te werken. Als drijvende kracht achter het verzet tijdens de volks-, sociale en culturele opstand van 1989 (El Caracazo) werd hij het land uitgezet. Later leidde hij de Antwerpse havenstaking in België, zat hij gevangen onder het regime van Franco in Spanje en werd hij als priester verbannen uit de oorlogen in Irak en Bosnië. Zijn engagement wordt ook weerspiegeld in zijn kunstwerken: zijn sculpturen, tekeningen, toneelstukken en gedichten weerspiegelen de intensiteit van de strijd en een gedurfde visie op de toekomst. In deze werken zijn vooral mensenhanden, symbolen van vrijheid, altijd aanwezig.
Zoals elk jaar presenteert KINOLATINO een selectie speelfilms en korte films in competitie !
De jury zal verschillende prijzen uitreiken in de vorm van bronzen beeldjes van de Belgische beeldhouwer Frans Wuytack voor Beste Speelfilm, Beste Coproductie met Europa, de Publieksprijs en Beste Kortfilm.
SPEELFILM- EN EUROPESE COPRODUCTIEWEDSTRIJD
De jury:
Karima Saïdi heeft een diploma filmmontage en scriptcontinuïteit (I.N.S.A.S.) en een masterdiploma filmscenario en -analyse (ULB). Ze is monteur bij de Belgische televisie (RTBF) en ontwikkelt daarnaast een carrière als documentairemaker en scenarioschrijver voor fictiefilms. Ze maakt geluidsinstallaties en is tevens regisseur van documentaires. In haar werk staan vragen over ballingschap en de sporen die dit met zich meebrengt centraal.
Xavier Solano studeerde audiovisueel aan de Universidad Politécnica Salesiana in Cuenca (Ecuador). Onafhankelijk filmmaker, oprichter van de Belgische vereniging MemoryLab, die zich toelegt op niet-formeel onderwijs in het maken van documentaires. Coördinator van het Erasmus+ Plotsi-project. Voltooide een Erasmus Pro-stage bij filmmaker Alfonso Palazón aan de Rey Juan Carlos Universiteit in Madrid. Hij gaf workshops documentaire film in België, Azerbeidzjan en Ecuador. Hij heeft een documentaire filmlaboratorium opgezet voor Europese filmfestivals in Panama, El Salvador en Honduras.
Fabio Wuytach is de maker van een reeks bekroonde documentaires die wereldwijd zijn vertoond op filmfestivals als IDFA en Cannes. Fabio zet zijn artistieke talent regelmatig in voor sociaal-historische filmprojecten. Hij groeide deels op in Latijns-Amerika en maakte zijn eerste film, Persona Non Grata, in Venezuela over zijn vader, de priester-guerrillakunstenaar Frans Wuytack. Fabio Wuytack geeft ook les aan het RITCS in Brussel.
KORTE FILMWEDSTRIJD
De jury:
Mohamed Ouachen is een sleutelfiguur in de Brusselse culturele scene. Als autodidactisch kunstenaar, komiek en theateracteur belichaamt hij een visie op cultuur die geworteld is in diversiteit en inclusie. Hij ontwikkelt een artistieke benadering die gevormd wordt door het veld en menselijke ervaringen. In 2011 was hij medeoprichter van Diversité sur Scènes, een platform dat zich toelegt op de promotie van kunstenaars die de culturele diversiteit van Brussel weerspiegelen. Mohamed Ouachen is een verdediger van een cultuur die voor iedereen toegankelijk is en tevens een fervent antiracistische activist. Zijn standpunten hekelen discriminatie en het gebrek aan vertegenwoordiging in culturele instellingen.
Cecilia Kuska is een dynamische cultuurwerker, creatief producent, curator en artistiek directeur, gespecialiseerd in interdisciplinaire samenwerking en culturele diversiteit. Ze studeerde gecombineerde kunsten met een specialisatie in film, theater, dans en fotografie en begon haar carrière als fotograaf en assistent in kunstgalerieën. Cecilia heeft haar wortels in Zuid-Amerika en woont momenteel in Brussel. Ze fungeert als een brug tussen de twee regio’s door middel van innovatieve en samenwerkingsprojecten. Ze zet zich in voor de inclusieve professionele ontwikkeling van kunstenaars, waarbij ze zich inzet voor de representatie van vrouwen en de stem van gemarginaliseerde vrouwen versterkt. Ze was curator en productiedirecteur bij gerenommeerde instellingen in verschillende steden over de hele wereld en was medeoprichter van PRÓXIMAMENTE, een festival en platform in Brussel dat de gelijkwaardige samenwerking tussen instellingen en kunstenaars uit Latijns-Amerika en haar diaspora’s en Europa bevordert, gecoördineerd door het KVS Theater.
Etienne Minoungou werd in 1968 geboren in Burkina Faso, woont in Brussel en is acteur, auteur, regisseur, toneelschrijver en cultureel ondernemer in Burkina Faso. Zijn studies sociologie, theater en literatuur brachten hem er eerst toe om te gaan werken als trainer en kunstenaar. Als acteur speelde hij in toneelstukken geregisseerd door Jean-Pierre Guingané, Matthias Langhoff, Rosa Gasquet en Isabelle Pousseur. Hij heeft ook een filmcarrière en verscheen in verschillende films geregisseerd door Tacere Ouedraogo, Issa Traoré en Régina Fanta Nacro, in de televisieserie Kady Jolie van Idrissa Ouédraogo en recentelijk in Un petit frère van Léonor Serraille. In 2000 richtte hij in Ouagadougou het bedrijf Falinga op en in 2002 initieerde hij Les Récréâtrales, een tweejaarlijks evenement dat bij iedere editie talrijke creatieve projecten van over het hele Afrikaanse continent presenteert. Sinds 2014 wijdt hij zich aan zijn acteercarrière, met de shows M’appelle Mohamed Ali, Cahier d’un retour au pays natal, Si nous voulons vivre en vervolgens Traces, Discourse to African Nations.