Alleen het fantastische stelde ons in staat recht te doen aan de werkelijkheid

In een interview met Diario Mendoza reflecteren de regisseurs van “Antes del cuerpo” op het snijvlak tussen sociaal drama en horror, en op de vrouwelijke kracht die hun film bezielt.

Antes del cuerpo is een film die visuele schoonheid, gevoeligheid en een verhaal combineert dat zowel intiem als verontrustend is. De film, geregisseerd door Lucía Bracelis en Carina Piazza, vertelt het verhaal van Ana (Mónica Antonópulos), een verpleegster die haar gezin onderhoudt ten koste van enorme offers, terwijl ze ook zorgt voor een zieke schrijver (Patricio Contreras). Haar dochter, Elena, lijdt aan een mysterieuze ziekte die dit fragiele evenwicht bedreigt. In haar strijd om te overleven wordt Ana geconfronteerd met een onmogelijke keuze die haar tot het uiterste van de menselijkheid drijft.

Een gezamenlijk creatief proces

Bracelis en Piazza vertelden ons dat het schrijven van het scenario ongeveer een jaar duurde. “We begonnen met een synopsis en verrijkten het verhaal voortdurend door personages en thema’s toe te voegen. We wisselden versies uit en elke keer werd het verhaal complexer en levendiger,” herinnerden ze zich.

Vanaf het begin waren ze beiden vastbesloten om een ​​sociaal drama vanuit een ander perspectief te vertellen. “Horror stelde ons in staat om het lijden in onze samenleving aan te kaarten zonder onze toevlucht te nemen tot simplistisch realisme. We wilden een metafoor creëren voor de angst voor de ander, voor degenen die aan de rand van de samenleving leven, voor de armen. We waren ervan overtuigd dat alleen fantasie ons in staat kon stellen een vorm van symbolische rechtvaardigheid te bereiken,” legden ze uit.

In Antes del cuerpo (Voor het lichaam) komt de terreur niet van externe wezens, maar van de maatschappelijke blik die anders-zijn stigmatiseert. “We wilden het idee uitdagen dat armen altijd goed en volgzaam moeten zijn. In ons verhaal kan het monsterlijke ook een reactie zijn op onderdrukking, een manier om te overleven,” legden ze uit.

Kunst als toevluchtsoord

Kunst is alomtegenwoordig in deze film, van jongeren die improviseren met slam poetry in de buitenwijken tot een zieke oude man die, in afwachting van de dood, verhalen schrijft voor een klein meisje. In dit opzicht is een van de meest ontroerende aspecten van “Antes del cuerpo” de aanwezigheid van tekeningen die het verhaal doordringen, gemaakt door de gerenommeerde kunstenares Marta Vicente, oorspronkelijk uit Mendoza. “We wilden dat de visuele wereld van het kleine meisje doordrenkt zou zijn met een vrouwelijke gevoeligheid. We zochten een kunstenares die in staat was om deze kinderlijke wereld, die zowel fragiel als krachtig is, van binnenuit te begrijpen,” leggen de regisseurs uit.

Vicente, een gerenommeerd schilder en grafisch ontwerper, creëerde een reeks illustraties die essentieel zijn voor het verhaal. “Ze vroeg ons om haar het verhaal te vertellen, niet om haar een script te geven. Van daaruit creëerde ze haar eigen universum. Het was magisch,” herinneren ze zich. In de film wordt kunst gepresenteerd als een ruimte waar lijdende en onzichtbare mensen zich kunnen uiten, bevrijding kunnen vinden of simpelweg hun emoties de vrije loop kunnen laten.

De opnames voor Antes del cuerpo vonden plaats in 2023, toen INCAA (Nationaal Instituut voor Film en Audiovisuele Kunsten) nog een federale instantie was en er openstond voor projectoproepen. Tijdens de postproductie veranderde de regeringswisseling echter het cultuurbeleid ingrijpend en werd de toegang tot financiering bemoeilijkt. Deze context, leggen de regisseurs uit, “leverde talloze problemen op die met meer tijd en aandacht hadden kunnen worden opgelost.”

Naast deze financiële moeilijkheden was er de uitdaging van het filmen in de provincies en het feit dat ze als vrouwen aan het roer stonden van het project. “Het is moeilijk om films te maken in Argentinië; het is nog moeilijker in Mendoza en als vrouw,” erkennen ze. Om dit obstakel te overwinnen, besloten ze een overwegend vrouwelijk team samen te stellen, inclusief art directors, cameramannen en assistent-regisseurs. Deze keuze, zo leggen ze uit, stelde hen in staat om in een ondersteunende, respectvolle en stimulerende omgeving te werken.

Antes del cuerpo is een uniek werk in de filmwereld van Mendoza, waarin horror en fantasie worden vermengd met het dagelijks leven in een stijl die doet denken aan het literaire werk van de Argentijnse auteur Mariana Enriquez. De regisseurs noemen ook de Argentijnse schrijfster Samanta Schweblin, de soundscape van Ana Lily Amirpours film A Girl Walks Home Alone at Night (2014) en de films van Andrea Arnold als inspiratiebronnen – allemaal inspirerende vrouwelijke figuren.

Deze film breekt met de traditionele provinciale cinema en maakt deel uit van een trend in de Argentijnse film die het fantastische gebruikt als manier om de realiteit te begrijpen – een stroming die alom geprezen wordt.

Door Agustina Lavizzari / Diario Mendoza